Znaczenie wspólnych posiłków

Melanie Waxman

·

Tradycja spożywania posiłków wspólnie, z całą rodziną niestety zanika szybko. We wszystkich kulturach ten ponadczasowy zwyczaj był nieodłączną częścią życia rodzinnego. Wspólne jedzenie to czas kiedy wszyscy członkowie rodziny gromadzą się po dniu cięzkiej pracy czy nauki, aby podzielić się swoimi przeżyciami, doznaniami. Dzieci uczą się najlepiej dzięki obserwacji swoich rodziców. Podczas posiłku poznają rodzinne tradycje, przyzwyczajenie kulinarne, poznają nowe potrawy, dyskutują i kształtują samodyscyplinę. Rodzinne posiłki rozwijają poczucie bezpieczeństwa, ustalają pewien rytm dnia i są okazją do okazywania wzjemnego szacunku rodziców i dzieci. I wreszcie, co jest może najważniejsze, są zwykłą radością wspólnego jedzenia, radości, zabawy i okazywania miłości.

 

Gdy pierwszy raz pojechałam do Portugalii. miałam 18 lat. Razem z rodzicami przemierzaliśmy Hiszpanię, północną Portugalię, potem na południe. Po drodze odwiedziliśmy wiele małych, tradycyjnych restauracji. To co utkwiło mi w pamięci, to widok dużych rodzin jedzących wspólnie posiłki. Zasiadali przy długich stołach dziadkowie, wujkowie, ciotki, rodzice i dzieci; nikt się nie śpieszył i posiłki zdawały się nie mieć końca. Niezwykłą przyjemnością było dla mnie obserwowanie ich rozmów, śmiechu i gestykulacji. W Portugalii zwyczaj wspólnego biesiadowania w rodzinie jest czymś zupełnie naturalnym. Uświadomiło mi to niezwykłe znaczenie tego zjawiska w życiu rodziny.

 

W moim rodzinnym domu, w Anglii, także zawsze jadaliśmy razem a mama bardzo lubiła zapraszać również przyjaciół. Mój ojciec uwielbiał dyskutować i niedzielnym obiadom towarzyszyły rozmowy no różne tematy. Do dziś wspominamy z braćmi te spotkania śmiejąc się z zabawnych sytuacji, jakie miały miejsce. Gdy członkowie rodziny gromadzą się przy wspólnym posiłku, tworzy się atmosfera wzajemnego zrozumienia i komunikacji. Dzieci uczą się słuchać i opowiadać o swoich pomysłach i poglądach. Rodzice mogą także uczyć się słuchać swoich dzieci i przekazywać im słowa mądrości. To świetna okazja, aby je lepiej poznać i zrozumieć, kim są naprawdę. Wspólny obiad może być prawdziwą wymianą myśli i spostrzeżeń na temat innych osób czy zjawisk, które odkryliśmy. Dzieci rozwijają w sobie zrozumienie i szacunek dla innych.

 

 

 

Moi rodzice przywiązywali dużą wagę do rytmu dnia. Nasze posiłki jedliśmy zawsze o tej samej porze. Plany weekendowe zawsze były uzależnione od pory posiłków. Przy śniadaniu omawialiśmy kto ma jakie plany. Obiad zazwyczaj był prosty i często spożywany w formie pikniku. Przy kolacji znów byliśmy wszyscy razem. Spędzaliśmy także dużo czasu w kuchni. Mama pewnie nie była zbyt zadowolona gdy tata naprawiał tam kosiarkę do trawy, bracia czyścili części rowerowe albo ja myłam siodło. Uważaliśmy, że kuchnia to najlepsze miejsce do wykonywania różnych czynności. Ten rytm nadawał naszemu życiu poczucie bezpieczeństwa i stabilności. Gdy dziecko czuje się bezpiecznie, jest też szczęśliwsze i lepiej radzi sobie z nauką, rozwija zainteresowania czy hobby. Takie dziecko radzi sobie dobrze z trudnościami, stresem czy niepokojami emocjonalnymi. Regularne posiłki wpływają też bardzo korzystnie na zdrowie. Normują wszystkie cykle organizmu – fizyczne, emocjonalne i mentalne.

 

Pory posiłków są tradycyjnie wyznaczane przez cykl dnia. Śniadanie znaczy dosłownie (ang. break fast) szybkie wznoszenie się dnia. Wiąże się z wznoszącą się energią wschodzącego słońca. Posiłek ten daje odpowiednią dawkę witalności i siły, by wyjść w świat i rozpocząć swoją codzienną przygodę. Obiad najczęściej spożywa się w porze gdy słońce znajduje się najwyżej. Może być dwojakiego rodzaju. Lekki, prosty, który da poczucie lekkości i wystarczająco dużo energii, by dokończyć pracę przewidzianą na dany dzień. Obfity obiad można zjeść wtedy gdy planujemy po nim popołudniową siestę lub relaks. Kolację spożywamy gdy słońce zachodzi i energia dnia zaczyna opadać, uspokajać się. To czas powrotu do domu; wtedy znów stajemy się członkiem naszej rodziny. W ten sposób łączymy się z naturą i jej cyklami; życie płynie łagodnie.

 

Zwyczaje panujące przy stole są bardzo ważne. Dzięki nim posiłek jest nie tylko przyjemnością lecz pozwala też dzieciom uczyć się samodyscypliny i wykształcić zdrowe nawyki. Proste siedzenie i przeżuwanie z zamkniętymi ustami wzmacnia system trawienny i poprawia zdolność przyswajania składników odżywczych. Nakładanie małych porcji i zjadanie wszystkiego, co znajduje się na talerzu wyraża wdzięczność dla natury i tych, dzięki którym mamy co jeść. Powolne i dokładne przeżuwanie małych kęsów działa dobrze na pracę mózgu i poprawia jasność myślenia. Spokojne siedzenie i czekanie, aż otrzyma się talerz uczy dziecko cierpliwości  i pokazuje jak być spokojnym i cichym. Nauczenie dziecka „jak” jeść jest równie ważne jak „co” jeść; dzięki temu łatwiej będzie zachować im siłę i zdrowie.

 

Małe dzieci zazwyczaj gustują w niewielkiej ilości potraw. Gdy obserwują rodziców spożywających urozmaicone, smaczne i zdrowe potrawy, uczą się też przyjemności czerpania z tej różnorodności. To także rozwija zdolność szerszego spojrzenia na życie. Dzielenie się pożywieniem uczy ich, że świat nie zawsze kręci się wokół nich. Pozwala zrozumieć znaczenie dawania i otrzymywania. Dzielenie się pożywieniem rozwija także poczucie wdzięczności. Gdy przychodzi radosna pora posiłku, jest ona także momentem do zauważenia wysiłku i czasu osoby, która go wykonała. Wtedy też organizm relaksuje się, dzięki czemu łatwiej przyswaja składniki odżywcze. Angażowanie dzieci przy nakrywaniu do stołu lub zmywaniu naczyń zapoznaje je z ideą dawania i otrzymywania. Nawet bardzo małe dzieci mogą pomagać przy tak prostych czynnościach jak rozłożenie serwetek.

 

Rodzinny posiłek jest sposobem na zauważenie subtelnych energii natury. W czasie jego trwania powinien występować delikatne płynięcie między kreatywnością a dyscypliną. Te dwie siły idą ze sobą w parze. Nie można mieć jednej bez drugiej. Gdy dziecko ma za dużo wolności, trudno mu rozwinąć wewnętrzną siłę, zdolność polegania na własnym źródle. Zbyt duża dyscyplina może złamać osobowość dziecka, spowodować niską samoocenę i chęć buntu. Tę subtelną równowagę pomiędzy wolnością i dyscypliną można rozwinąć w czasie wspólnego posiłku. Miłość, śmiech i opowiadanie oraz wzajemne słuchanie różnych historii w połączeniu z szacunkiem, odpowiednimi manierami przy stole – wszystko to jest kompletnym doświadczeniem, które pozostanie w pamięci twojego dziecka przez całe jego życie.